prędkość fali równa prędkości światła.

Prędkość rozchodzenia się fal radiowych była znana, jest to prędkość światła, wynosząca około300000 km/s, tak więc obliczenie odległość było proste. Prace eksperymentalne oraz ciągły postęp w elektronice doprowadziły do powstania, w ciągu kilku zaledwie lat, systemów radarowych nadających się do praktycznego wykorzystania. W wielkiej Brytanii prace nad rozwojem radaru podjął we wczesnych latach 30. fizyk Robert Watson-Watt. W rezultacie wokół wybrzeży brytyjskich powstał przed II wojną światową łańcuch stacji radarowych. Stacje te wcześnie ostrzegały o zbliżających się samolotach i wydatnie przyczyniły7 się do ostatecznego sukcesu Brytyjczyków podczas bitwy o Anglię. Wczesne i dokładne zlokalizowanie samolotu nieprzyjaciela dawało siłom obrony powietrznej znaczne większe szanse na zestrzelenie go. Samoloty w czasie wojny nie były w stanie ukryć się przed radarem, lecz istniały sposoby na oszukanie go. Aby oślepić radar, rozrzucano na przykład masę skrawków folli aluminiowej. Dawały one sygnał radarowy bardzo podobny do sygnału pochodzącego od samolotu, więc operatorzy nie byli w stanie ustalić, czy mają do czynienia z rzeczywistym statkiem powietrznym. Wysłane myśliwce niczego nie znajdowały,a w tym samym czasie wróg dokonywał nalotu na słabo chronione obiekty.